Er zijn ongeveer 2000 bergmeren in Kirgizië. Kirgizië heeft ook het tweede grootste bergmeer ter wereld naast het Titicacameer: het prachtige Issyk-kul.

Issyk-Kul, in het noorden van Kirgizië, is een licht gezouten meer dat in de winter nooit bevriest. De temperatuur van het water ligt tussen 4 en 24 graden. Het diepste punt ligt op zo’n 668 m en het wateroppervlak op een hoogte van 1606 m. Met zijn lengte van ongeveer 160 km en zijn breedste punt van 60 km, bedraagt de totale oppervlakte van het meer  6236 km². Er komen meer dan honderd riviertjes in uit en het heeft geen uitstroom

Bij helder weer, en dat is met meer dan 2600 uur zon per jaar meestal het geval, kan je vaak genieten van het prachtige uitzicht op de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond.

Het Isyk-Kul meer werd recent geherwaardeerd en is nu erg in trek als vakantieoord.

Legende Isyk-Kul: De vallei waar zich nu het prachtige meer bevindt, werd ooit bewoond door twee clans. De dochter van de Khan van de ”Wolf-clan” was een felbegeerd meisje in de vallei. Iedereen deed dan ook zijn best dit meisje tot zijn vrouw te maken. Op een dag beslisten de meisjes van de Wolf-clan “kesh-kumay” te spelen. Hierbij worden de vrouwen, die een zweep mogen hanteren, achternagezeten door de mannen. Wie erin slaagt een meisje op haar paard te kussen, zal met haar trouwen.  Het was een jonge jager die erin slaagde de dochter van de Khan te kussen. Hiermee was de Khan echter niet gediend en hij verbood zijn dochter dan ook de jager nog ooit terug te zien. Heimelijk zagen zij elkaar op de graaslanden in de omgeving, waar hij haar liet drinken van de melk van zijn paard.

De Khan besliste echter dat zijn dochter zou trouwen met de zoon van de “Gier-clan”, de andere bewoners van de vallei. Alles werd klaargezet voor de trouwpartij en ook de bruid werd opgedirkt. Op het moment dat haar moeder zei dat ze er als een prinses uitzag, liet het meisje een traan. Een grote blauwe drup rolde over haar wang. Ze wreef hem weg, maar de tranen bleven komen. Ze kon niet stoppen met wenen en de tranen kwamen sneller en sneller. De tranen vanuit haar helblauwe ogen werden eerst een stroompje, dan een rivier en uiteindelijk een meer van tranen. Al de mensen van de Wolf- en Gier-clan zonken onder de golven.

Op dit moment kwam de jager vanuit de bergen aangereden en zag enkel nog een meer waar voorheen de vallei lag. “Zo blauw” zei hij “net als de ogen van mijn meisje”. Hij dronk van het water. Het water was warm en lichtjes zout, net zoals tranen. Starend naar het meer hief hij zijn armen in de lucht in de hoop de hoogste berg te worden. Zo zou hij eeuwig in haar blauwe ogen kunnen kijken. De berg en het meer zijn er nog steeds, kijkend naar elkaar, onmogelijk te scheiden….