Een dag in Kirgizië (verslag van een trektocht).
|
Het is warm in de tent. Ik ben al een tijdje wakker en hou me stil. G. ritst de tent open en kruipt snel naar buiten.Ik zie een schitterend vergezicht. Het is helder en zonnig. De gidsen zijn al volop in de weer. Wasgelegenheid is er niet. Het ontbijt staat klaar, we laten het ons goed smaken. Gekookte eieren, worst, gerookte kaas, plat brood met zaadjes erop, snoep. Nescafé of thee. We kramen de tenten op en vertrekken. Het is prachtig wandelen. We wandelen over ‘jailoos’, graasvelden vol rabarberachtige planten. Ze zijn 1,30 m hoog, vol onrijpe zaden. Het landschap heeft iets prehistorisch. Ik zie een meisje en een koe over de bergwei dansen. Ze doen me denken aan ‘The sound of music’. Idyllisch leven in de bergen, vanuit onze ogen toch. |
|
 |
Het is nu klimmen, 50 minuten. Het is een heel eind lopen voor we aan een riviertje komen. Wassen, tanden poetsen. Het doet deugd om de voeten in het koele water te steken. Er zitten grote dikkoppen en kikkertjes in plassen. Er rennen paarden over de uitgestrekte vlakte. Het zoontje van de gids zit op een ezeltje en loopt voor ons uit. Het begint te regenen, niet lang. Een poos later suggereert de gids dat we zullen eten. Het is 12 uur. Het begint ineens hard te regenen. Er is een stal, maar die ligt vol hout. We mogen schuilen in het huisje van een vrouw die hier woont. Haar lemen woning heeft een ijzeren platen dak. Eromheen staat een muurtje van keien. Er staan palen in de ‘tuin’ met plastieken zakken eraan. Geen idee wat daar in zit. We zetten onze rugzakken onder het afdakje naast het huis. Schoenen uit. Er staan geen meubelen in het huis. Het is één kamer van 2,5 op 3,5 meter ongeveer. Op de grond liggen doeken en tapijten. De vrouw met hoofddoek en lange kleren zit als een beeld tegen de muur. Ze lijkt blij met onze komst. Er staat een thermos op de grond. Aan de muren hangen gebruiksartikelen. Er hangt een deken voor de wand waarachter nog iemand zit. Het is een mooi meisje dat niet gefotografeerd wil worden. Het licht is prachtig in het huisje. |
| Als het stopt met regenen gaan we naar buiten en even verderop beginnen de gidsen aan de maaltijd. Paprika en uien schoonmaken. Vuur maken, vlees braden in een wok. De ezel eet de aardappelschillen op. De ezel heeft graag dat je over z’n snuit aait. Als je aan zijn oren komt, laat hij zijn tanden zien. De schillen kraken in zijn bek. We zitten en wachten, er wordt niet veel gezegd. De hemel klaart terug helemaal op. Veel mensen lijken hier altijd te wachten. Te wachten op de tijd die verstrijkt. Media is hier niet, geen verstrooiing of nieuws. De vrouw uit het huis kijkt door een verrekijker. Het leven is eten, slapen, wachten.
|
|
| Aanwezig ben ik hier en nu, afwezig soms, in eigen gedachten en verbeelding. Ik hoor de gidsen zacht praten in het Oezbeeks. Verder weg ruist de rivier. De ezel hoor ik grazen en met z’n poten op de grond stappen. M. heeft wat ademhalingsproblemen, het komt door de hoogte. Het is hier 2000 meter hoog ongeveer. Ik heb er zelf ook wat last van. Er zit een lieveheersbeestje op G.’s rug. Ik volg het en laat het op mijn vinger kruipen. Het vliegt zwaar weg. We eten noedels, aardappelen, kool, vlees in een weer overheerlijke stoofpot. Nog even rusten erna en dan vertrekken we terug. Klimmen en dalen. Het pad omlaag is gevaarlijk steil. De gids blijft vlak achter mij lopen om me bij mijn rugzak op te trekken indien nodig. |  |
|
We gaan een waterval bezoeken. De rugzakken worden beneden achtergelaten. Hele gezinnen met kinderen, Oezbeekse Kirgiziërs, maar ook Chinezen, klimmen omhoog. De vrouwen dragen glimmende jurken. Ook de oma’s zijn zeer kleurrijk gekleed en hebben opvallend grote handtassen bij zich. Op de markt gekocht, denk ik, alles koop je op de markt hier. Het schoeisel dat ze dragen is veel minder geschikt om de stenen te trotseren dan het onze, maar iedereen redt het. Een dergelijk pad naar een toeristisch oord is bij ons ondenkbaar. Boven gekomen, blikt de kleine menigte omlaag. De waterval is een grote vertikale straal die naar beneden plenst. Een Chinese met een lichtblauw parasolletje poseert trots en wordt gefilmd. De Oezbeken willen in groep met ons op de foto. Ook twee vrouwen zijn gretig om met mij op de foto te staan. Ik moet in het midden plaats nemen en ze omarmen me. Ze lachen breed hun gouden tanden bloot. Ik sta er niet zo goed op vind ik, zij wel. Het zijn natuurlijke modellen. Van het moment dat ze gefotografeerd worden, gaan ze in pose, vol aandacht, een beetje plechtig. De struiken hierboven hangen vol lapjes in allerlei ruitjes en bloemetjespatronen. Op deze plaats bind je een lapje aan de struiken en doe je een wens. Mooi is dat. De terugtocht wordt aangevangen. Een Chinees filmt de hele tijd. Onze gids moet hem tweemaal oprapen als hij struikelt. |
|
Beneden zit een oudere man mooi te wezen bij zijn koopwaar. Hij heeft een een kleurig bloemenkussen op de rotsen gelegd en verkoopt goedkope zonnebrillen, parelarmbandjes, flessen frisdrank in een emmer water. Als ik vraag om een foto te maken, is hij vereerd. De wandeling gaat verder. De gids zegt gedag aan enkele mannen die vlees braden op een houtskoolvuurtje naast het pad. We wandelen lang, lang omhoog langs een snelstromende rivier vol stenen. Erna komt een jailoo met omgeknakte uitgebloeide reuzeplanten. Het is een slagveld. Er is al snel een mooi stukje om te kamperen maar we lopen nog een half uur door. Oude loofbomen, kort graasgras, veel stenen, kruiden, soms koeien en paarden. Twee mannen met twee schapen komen uit de tegengestelde richting. In de verte zijn er heuvels in blauwgroene schakeringen en grijze hoge rotsen met sneeuwplekken. |
 |
|
Het plekje waar we ons kamp opslaan is een paradijs, een schiereilandje tussen twee waterlopen, omgeven door knoestige stammen. Onze tenten zijn snel gezet. Het is nu wachten tot het eten klaar is. Dat is gezellig. We drinken vodka en praten over onze bezigheden. We eten rijst met stukjes paprika en vlees (plov). Lekker, veel. Nadien zitten we nog stil rond het vuur. De nacht is prachtig. De maan verlicht het glooiende landschap. Donkere silhouetten van de bergkam en de bomen, wit oplichtende stenen. Vele tinten blauw en zwart. Sterren verschijnen, witte gloeiende punten. J. maakt foto’s met lange belichtingstijden. Het lukt. We kruipen de tent in. Het slapen lukt minder. Er is veel watergeruis. |
 |